Week 9 tot en met 12

Naar week 5 tot en met 8

6,5 cm, 20 gram
Baby kan met handjes grijpen, krijgt steeds meer menselijke trekjes.

Vandaag is het 25 februari. Vervelend die vermoeidheid, ik moet me echt dwingen om wat te eten af en toe en om dingen te doen, want het liefst zou ik slapen, de hele dag. Ik hoop dat dat snel beter wordt. Het lijkt overigens met de misselijkheid minder te zijn als ik elke paar uur iets eet, grotere porties gaan overigens niet naar binnen. Dit noteren we 8 maart over de afgelopen week: dinsdagavond was Erik niet thuis, weer voor het werk naar Boston. Niet zo erg, want ik vermaak me wel, al is het veel gezelliger om hem wel thuis te zien komen 's avonds. Bram leek hem ook te missen en als compensatie mijn exclusieve aandacht te wensen. Dinsdag overdag en woensdag heb ik flink doorgewerkt, mezelf vooruit gemept en veel voor elkaar gekregen. Donderdag had ik een afspraak huizen kijken. Donderdagavond was ik volkomen afgebrand en nadat ik een paar keer flink had overgegeven en met diarree op het toilet had gezeten, ben ik redelijk op tijd gaan slapen. De hele nacht heb ik doorgeslapen, niet eens - zoals ik inmiddels gewend was- er uit geweest om te plassen. Vanochtend werd ik nog doodmoe en misselijk wakker, maar na erg rustig aan doen ging het wel weer.Ik dacht eerder deze week dat het me al beter ging. We gaan het zien, het is nu de 10e week pas.

Vandaag noteren we 14 maart en ik heb weer van alles te schrijven. Ik heb tegenwoordig weer een portietje energie, maar ik moet het goed gedoseerd gebruiken, als het op is, is het ook echt op. Als ik overdreven heb, zoals vorige week een paar dagen, dan kan het een dag daarna nog steeds helemaal niets zijn. Inmiddels ben ik daar achter en probeer ik het ook goed te doen, ik kan weer wat beter eten ook en de misselijkheid is er nog steeds, maar lijkt me minder sterk dan een paar weken geleden. Dit zijn echter al eerder stoere uitspraken gebleken, maar even niets zeggen dus. Een paar dagen geleden dacht ik iets te voelen in de buik, anders dan het normale borrelen in de darmen, uiteraard naderhand nog niets van gemerkt en het zou ook bijzonder vroeg zijn natuurlijk. Afgelopen zondag en maandag stonden in het teken van ons nieuwe huis. We hebben het weer voor elkaar: ik ben zwanger en we gaan verhuizen. Gelukkig deze keer redelijk lokaal, naar een huis in South Orange, een bilevel woning, dicht bij het station. Erik zijn reistijd wordt enkele reis een kwartier korter en het huis is vrijstaand, op een goede lokatie en nieuwer en wat groter dan in Summit.

Inmiddels is het 22 maart en zijn we dus een paar dagen geleden naar de gynaecoloog geweest voor het eerste bezoek. Dat bestond uit urinesample maken, gewicht meten inclusief kleding en zonder schoenen (147 lbs/66.67kg), verder het meten van de bloeddruk (112/78) en het afnemen van 4 buisjes bloed. Mijn lengte is vastgesteld op 5'10''. Daarna volgde een gesprek met de gynaecoloog, waarin is besproken dat we een iets verhoogde kans hebben ten opzichte van andere stellen van onze leeftijd op het krijgen van een kindje met Down Syndroom, namelijk 1%. Verder is een echo gemaakt, mede omdat vanwege het feit dat ik maar 1 keer ongesteld ben geweest, het niet 100% zeker was hoe lang ik nou zwanger zou zijn. Het bleek keurig te kloppen, iets meer dan 11 weken was het dinsdag. We hebben ook een foto gekregen van de bijzonder beweeglijke pruts. Dat was weer heel grappig om te zien, ook al was het zien van de pruts iets minder nieuw dan de eerste keer met Bram.

Naar week 13 tot en met 16