Week 5 tot en met 8

Naar week 1 tot en met 4

2 cm
De hersenen, maag en lever beginnen te werken, en deze week begint ook het skelet te vormen (uit kraakbeen).

Op de 28e was ik echter nog niet ongesteld en ook voelde ik me niet of ik het zou worden. Omdat het al zo lang geleden was dat ik regelmatig mijn periode had, twijfelde ik gewoon of ik nog wel wist hoe ik me zou moeten voelen en kocht ik toch maar een zwangerschapstest. Die zijn hier per 2 verpakt, en 's avonds had ik maar meteen over een staafje geplast. Ik was niet echt verrast dat er toch een dun streepje verscheen: zwanger dus.

Ik was blij en toch ook wat geschokt. Ik had het niet zo vlug verwacht en ook kwamen meteen een hoop vragen in me op. Over hoe mensen zouden kunnen reageren. Dat laatste bracht me nog het meest van mijn stuk. Omdat de zwangerschap van Bram zeker niet vlotjes was geeindigd, verwachtte ik veel negatief commentaar, van "dan zal het toen wel niet zo erg geweest zijn" tot opmerkingen die krenkend ten opzichte van Bram zouden kunnen zijn. Samen met Erik heb ik toen besloten voorlopig nog niets te vertellen. Een dag of 4 later ontdekte ik dat de testen maar kort houdbaar zijn en besloot toen 'voor de grap' nog eens te testen en deze keer bestond er geen twijfel, het streepje werd zo blauw dat er maar amper genoeg kleurstof was voor het controlevenster te kleuren ;-) Langzaamaan begon ik toch aan het idee te wennen en daarmee groeide ook het vertrouwen in mijn lichaam meer en meer. De vele gevreesde opmerkingen waren op een gegeven moment mijn gedachten door en ik had het gevoel me er tegen gewapend te hebben.

Ook deze keer was ik zeer regelmatig misselijk en kon ik slecht eten. Bram bood tot onze vakantie in Nederland die op de 13e februari begon best een goede afleiding en in tegenstelling van toen ik van hem in verwachting was, kon ik beter mijn mond houden. Dat kwam niet in het minst doordat ik juist door Bram ook niet continu aan zwanger zijn dacht. Vervolgens gingen we dus op vakantie. Het viel me ontzettend mee dat ik tijdens de vlucht heen niet overgegeven heb, aan misselijk zijn ontbrak het zeker niet, maar op zich was het niet erger dan op de grond. Aangekomen in Hoeven kreeg ik ineens een goed gevoel over het toch aan de ouders vertellen, hetgeen ik tot op dat moment nog niet had gehad.

Ik twijfelde heel erg eerst of het al verteld moest worden, maar aangezien het toen goed voelde, had ik even met Erik overlegd en die heeft toen de aanzet gegeven om het te vertellen. Ma was ook bij de ouders van Erik en ze vonden het allemaal leuk. Uiteraard hadden ze ook bezorgde bijgedachten, maar aangezien ze ook weten dat we ons goed laten begeleiden door artsen, overheerste de vrolijkheid. We hadden meteen ook verteld dat het wat ons betreft voor de rest nog staatsgeheim is, we willen het pas verder vertellen op een veel later tijdstip, in ieder geval niet voordat we bij de gynaecoloog zijn geweest.

Maandagavond gingen we op bezoek bij Wilma en Jan van de Kar. Toen we Bram uit zijn jas aan het pellen waren, kon Jan zich niet bedwingen en vertelde hij dat aan het eind van het jaar Bram een speelkameraadje kon hebben bij hen.Wilma was een week of 8 in verwachting. Leuk, maar het zorgde ervoor dat wij ons niet stil konden houden, onder grote geheimhouding (wederom ;-) ) hebben we ons nieuws verteld. Wilma blijkt 1 week langer onderweg te zijn dan ik. Van haar was het inmiddels geen geheim meer, dus dat hebben we ook flink doorverteld, na nog een keer extra toestemming hiervoor gevraagd te hebben.

Verder over de terugreis op 21 februari: ik voelde me met vlagen flink misselijk en deze keer ging het niet goed, kort voor de landing moest ik toch nog overgeven. Daar baalde ik erg van, maar we waren nog op tijd om de katers te halen bij het pension, dat maakte veel goed. Het is nu 23 februari, ik moet mijn maag een beetje gevuld houden om me redelijk te voelen en het lijkt erop dat de strakke broeken die ik vorige week juist aan moest doen om me prettig te voelen ineens niet meer zo fijn zitten. Ik ga dus zometeen een stretch broek proberen. Verder ben ik vervelend moe, dan maar meer rusten dus. Wordt vervolgd

Naar week 9 tot en met 12