Week 29 tot 38

Naar week 25 tot en met 28

Week 29 tot en met 32 Inmiddels gaat het nog steeds goed en de zorgen zijn na het bezoek aan de gynaecoloog ook weer weggezakt. Ik voel me goed en dat helpt veel. Ik heb nogal eens harde buiken, maar het is weer normaler. Ik ben wel het namenboek aan het doornemen, maar dat is ook ongeveer op planning.

Ik neig op het moment naar een VBAC met de bevalling. Ik heb het gevoel dat dat een groot psychologisch effect gaat hebben als het goed gaat. Dan heb ik namelijk eigenlijk een helemaal normale bevalling/zwangerschap tegenover de ervaring van vorige keer staan en een keizersnede is nou eenmaal een flinke ingreep, al was het vorige keer het enige wat verstandig was, het is voor je lijf minder te verkiezen. Wel vind ik het nu nog aantrekkelijk klinken om het te plannen, maar dat wordt ook wel ingegeven door het feit dat er hulp/bezoek uit Nederland geregeld moet worden, dus erg praktisch is.

week 33 tot en met 38 Het dagboek heb ik dus vreselijk slecht bijgehouden de laatste weken. Dit komt doordat ik de afgelopen weken zo verschrikkelijk bezig ben geweest met opruimen, er op uit trekken, me wel en niet goed voelen, zodat ik er helemaal geen zin in had enz, enz. Momenteel heb ik ineens aandrag om weer wel een hoop op te schrijven ,dus gaan we weer aan de slag.

De ene dag gaat het beter dan de andere. Eigenlijk gaat het verbazingwekkend goed met me. Een zomergriepje, althans een paar verschijnselen ervan (misselijkheid en diarree) hebben me heel even uit evenwicht gebracht, maar gelukkig begreep de gynaecoloog dit goed. Er is goed onderzoek gedaan en kon er vastgesteld worden dat het allemaal loos alarm was. Dit was heel erg prettig natuurlijk. Sindsdien gaat het ook nog steeds erg goed. Ik ben nog steeds redelijk fit, al merk ik na week 35 wel een beetje een ommeslag. Ik was onbewust erg nerveus en op de een of andere manier is dit helemaal over nu. Ik denk dat het komt omdat ik me nog steeds prima voel en dus het punt dat het vorig jaar zo verschrikkelijk mis ging voorbij ben. Hiervan krijg ik bij mijn bezoekjes aan de gynaecoloog steeds de bevestiging.Al met al ben ik inmiddels ook keurig aangekomen en heb ik nu ook een indrukwekkende buik, voor mijn doen dan. Veel mensen zijn erg verbaasd als ze horen dat ik al zo ver onderweg ben, hetgeen mij dus inmiddels niet meer verbaast.

Tijdens het bezoek aan de gynaecoloog met 36 weken hebben we besloten dat we gaan voor de zgn VBAC, ofwel 'vaginal birth after c-section'. Ofwel: we gaan het gewoon proberen. Omdat het in mijn situatie helemaal niet te verkiezen is om in te leiden, gaan we ook gewoon afwachten wanneer de baby zich aan zal kondigen. Dat is best spannend dus, want we weten inmiddels wel dat de baby al met het hoofdje naar beneden ligt en al redelijk laag in mijn bekken. Hierdoor heb ik veel meer vage klachten zoals flink pijn in de rug en een 'waggelgevoel' bij lopen en mijn heupen etc laten wel merken dat ze flink belast worden. Gelukkig lukt het me ook nog steeds om 1 a 2 keer in de week te gaan zwemmen, hierdoor voel ik me toch wel heel veel beter. Daarna heb ik niet zo'n last meer van spier- en gewrichtspijnen, hoera voor het water. Tot op heden heeft ook nog niemand geprobeerd om natte handdoeken op me te leggen en me terug in het water te duwen als ik uit het zwembad kwam, dus da's weer niet verkeerd. ;-)

Tot aan de uitgerekende datum (due date) zal de gynaecoloog geen inwendig onderzoek doen, aangezien hij zijn informatie toch wel langs de buitenkant voelt. Hij heeft ook de filosofie dat het niet veel bijdraagt, hoogstens aan de spanning van de moeder en daar zit niemand op te wachten. Vorige keer zit me natuurlijk nog aardig vers in het geheugen en ik herinner me inderdaad nog heel goed dat ik toen ik met 35 weken te horen kreeg dat de baby al heel laag zat en ik al ontsluiting had, echt best opgewonden raakte en ineens haast niet meer kon wachten totdat 'het' zover zou zijn. Het feit dat de baby het hoofdje naar beneden heeft en al redelijk laag ligt is prettig om te horen natuurlijk, maar aangezien het verder niet veel zegt over hoe lang alles nog op zich zal laten wachten, vind ik deze benadering wel erg prettig eigenlijk. Bovendien: zo fijn is zo'n inwendig onderzoek ook niet.

Verder wordt op de uitgerekende datum (als de baby er natuurlijk nog niet is) opnieuw bekeken hoe we het beste verder gaan. Het kan dan namelijk te verkiezen zijn om te zorgen dat de baby er snel is en dat kan op een aantal manieren. Afhankelijk van hoever mijn baarmoeder 'rijp' is voor de bevalling wordt dan beslist of er ingeleid wordt, afgewacht wordt gedurende zeer korte tijd of een keizersnede wordt gepland. Inleiden heeft altijd wat vervelende extra risico's bij VBAC en in mijn geval wegens de gebruikte hormonen helemaal, dus dat is erg onwenselijk. Afwachten kan ook wel eens niet de beste optie zijn, omdat de kans op complicaties na 40 weken ineens kritisch toeneemt en een keizersnede blijft een zware operatie. Kortom: nergens op vooruitlopen en rustig afwachten.

Momenteel ben ik bijna 38 weken zwanger (het is zaterdag 21 september) en het gaat me goed. Af en toe heb ik erg vervelende weeen en vanwege dat het nu fysiek allemaal wat onhandiger wordt en we ver klaar zijn met de dingen die per se vooraf moesten van onszelf, kijk ik nu wel erg naar 'het eind' uit. Ik zie niet eens echt tegen de bevalling op, zie het als iets wat toch onvermijdelijk is en waarschijnlijk niet comfortabel zal zijn, maar wel zal leiden tot het eindelijk vast kunnen houden van dit nieuwe leventje.

Sinds vorige week hebben we ook eindelijk een naam gekozen, dat is ook wel heel leuk. Nu kunnen we er langzaam aan wennen, aan de klank, de combinatie met de achternaam en hoe die naam klinkt met de rest van de namen in het gezin. Het is wel bijzonder hoor, dat ik nu eindelijk in gedachten met naam en al tegen de pruts kan kletsen. Verder weinig anders te doen dan maar dingetjes afwerken en wat rustig aan doen. Jawel, ook ik neem gas terug, al vind ik het helemaal niets. Het gaat gewoon niet meer zo snel als anders en ik beschouw het als een manier van mijn eigen lichaam om me verder en verder voor te bereiden op de dingen die komen gaan. Het is dus wel goed, want niets is belangrijker dan luisteren naar je eigen lichaam. Binnenkort meer waarschijnlijk. Maandag moet ik weer naar de gynaecoloog, zit in het vertrouwde wekelijkse programma nu. Ben benieuwd, maar ik verwacht slechts goed nieuws weer.

Naar week 39 tot en met 40