Week 39 was een afwachtweek. Deze week bracht voor Erik het einde van 4 weken nagenoeg dag en nacht en weekenden doorwerken om een erg belangrijke deadline te halen. Ik moest dan ook het verzoek om niet voor het eind van die week te bevallen proberen in te willigen. Nou, da's dus ruimschoots gelukt. Het bleken voor mij natuurlijk bijzonder vermoeiende weken te zijn, omdat ik de zorg voor Bram ook helemaal alleen had. Op zich niet erg, maar aangezien die erg goed is in kruipen en onderzoeken tegenwoordig, heb ik niet veel rust overdag. Bovendien werd toen Bram nog eens erg verkouden ook en raakte zijn ritme (dat hij eindelijk had) helemaal van slag. Zo erg dat hij zelfs 's nachts niet meer doorsliep. Kortom: dat kwam voor mama net zo slecht uit als voor hemzelf. Daarnaast speelde (daar ben ik althans van overtuigd) het feit dat hij zijn papa minder zag een erg grote rol. Hij had hierdoor veel meer aandacht nodig van mij en op den duur vond hij het zelfs onacceptabel om mij uit het zicht te laten. Het eind van die week bracht gelukkig wat ontspanning, voor ons allemaal dus en de baby bleef nog zitten.
Week 40 is de week die we nu schrijven (vandaag is het 3 oktober). De 8e ben ik uitgerekend en eigenlijk zijn sinds vorige week de weeen die ik steeds had nog afgenomen. Ik denk dat dit komt doordat ik me veel ontspannener voel nu ook Erik iets normalere werktijden kan hanteren. Ik kan zo iets meer rust nemen. Dat is wel iets wat ik merk dat ik nodig heb. Daarnaast is mijn lijf steeds minder handig. Je kunt straks ook een foto van moi met 39 weken buik zien, die is echt lager dan 37 weken. De baby is nu zo laag dat zowel staan als zitten niet goed meer gaat en ik dus dan omhoog en dan omlaag moet. Het is dus nu extra heerlijk om aan het eind van de dag het dragen van Bram wat aan Erik over te kunnen laten. Je kunt echt zien dat die daar geen van 2-en problemen mee hebben. Bram is helmaal blij als hij zijn papa weer ziet en speelt papa ook helemaal moe.
Gisteren was het Erik zijn verjaardag. Ikzelf ben blij dat de baby toen niet is gekomen, om een paar redenen. Zowiso hadden we een gezellig etentje gepland met Bram bij de oppas en had ik het jammer gevonden dat te moeten missen en daarnaast vind ik het simpelweg een leuker idee dat zowel de nieuwe baby als de inmiddels iets minder nieuwe papa hun eigen verjaardagen hebben. Ze zullen ongetwijfeld dicht op elkaar zijn. Afgelopen maandag was een beetje een rare dag. Althans, dat heb ik er van gemaakt. Ik had namelijk een afspraak bij mijn arts en uiteraard was alles nog helemaal perfect. Ik kreeg echter nog een week van hem (zo zei hij het) om uit mezelf te gaan bevallen, voordat hij gaat bekijken wat of de opties zijn wat hem betreft. Dit is op zich helemaal niet anders dan dat we al wisten toen we besloten dat we VBAC wilden proberen, maar het was raar om het zo concreet te horen vertellen. Ook dat de assistente bij het maken van de afspraak noemde dat ze hoopte dat ik die niet haalde, was even raar. Maar goed, als ik hem wel haal, krijg ik dus een inwendige controle en (wat ik wel leuk vind eigenlijk) een echo. Dat die bedoeld is om te bekijken hoe groot de baby is, is voor mij natuurlijk wat ondergeschikt aan de gedachte dat ik nog nooit zo'n grote baby op een echo heb gezien, lijkt me toch wel leuk eigenlijk.
Vandaag is het dus de donderdag na die maandag en ik voel me prima. De buik houdt zich rustig en ik vind het allemaal wel best. Het kan me niet zoveel schelen momenteel wanneer en hoe de baby geboren gaat worden. Veel belangrijker is het idee dat ik er nu een volledige zwangerschap op heb zitten en dat ik helemaal gezond ben gebleven, lijkt mij de belangrijkste prestatie en verder zien we wel wat het verstandigste blijkt te zijn en hoe het gaat lopen.
Op het vervolg hiervan zullen jullie, net als wij weer even moeten wachten ;-)
© Wilma & Erik van de Pol, 2000-2008