Week 1 tot en met 4

1 millimeter
Een paar honderd tot enkele duizenden cellen is in de baarmoeder aangekomen en zal zich over een paar dagen innestelen. Een deel van de cellen wordt later de baby, een ander deel de placenta, en weer een ander deel gaan de vliezen vormen.

Op 1 januari 2002 werd ik ongesteld. Op zich niet bijzonder, maar het was voor mij voor het eerst na de bevalling van Bram (vrij normaal omdat ik tot half december nog borstvoeding had gegeven), dat was dus wel even wennen weer. Er volgden een paar weken waarover weinig bijzonders te vertellen is.

Erik en ik hadden wel besloten dat we wilden proberen of we voor Bram een broertje of zusje konden regelen, maar ik verwachtte niet snel zwanger te worden (waarom is me niet helemaal duidelijk) en dacht er ook weinig over na. Ik vertrouwde erop dat mijn lichaam vanzelf uit zou vinden wanneer het er voor klaar zou zijn en ook al wilde ik best graag weer zwanger zijn, het kon me niet echt schelen als het langer zou duren. Bovendien was ik natuurlijk zoveel met Bram bezig dat het toch meer op de achtergrond was dan voordat we een kindje hadden.

Op deze manier kwam eind januari in zicht, Erik was inmiddels al een keer ziek geworden, goed beroerd, misselijk en overgeven. Toen de 26e naderde, de dag waarop ik mijn periode verwachtte, was ik ook misselijk etc. Ik voelde me niet alsof ik ongesteld zou gaan worden, maar de gedachte aan een zwangerschap bande ik uit, met het idee dat ik waarschijnlijk ook gewoon het griepje ging krijgen dat Erik had gehad. De haast onverklaarbare vermoeidheid waar ik ook al last van had, schreef ik voor het gemak daar ook maar aan toe.

Naar week 5 tot en met 8