Week 37 - Bram

Terug naar week 37

De ontmoeting met Bram

Kort na dit ogenblik besefte ik ineens dat Erik er niet was en vroeg ik of ik hem en de baby kon zien, die werden dus voor me opgetrommeld. Ik moest wel even wachten voor het zover was omdat ze Bram nog aan het onderzoeken waren, uiteindelijk is Erik hem gaan halen. Ik zag Erik aankomen met een onrustig bundeltje in zijn armen: Bram. 18:00 uur - Toen dat bundeltje bij mij werd gelegd, werd het onmiddellijk rustig. Dat voelde meteen zo eigen aan, een gevoel wat zo overweldigend was, dat ik het niet kan beschrijven. Zoals ik anderen wel eens had horen zeggen dat ze zich niet konden voorstellen dat het hun kindje was, kan ik niet beamen. Ik heb geen moment daaraan getwijfeld en ik voelde meteen een enorme band met dit frutske en een beschermend gevoel dat zo intens is, dat het haast beangstigend is. Het was heel speciaal om zo met Erik naar dat kindje van ons samen te kijken.

Wat technische details: Bram is dus geboren op 3 juni 2001, om 16:11 uur. Hij was 50,5 cm lang en woog ruim 2900 gram. Voor een kindje van zijn leeftijd (drie weken te vroeg) is dat helemaal zo gek niet dus.

Down

Op dat moment had Erik een boodschap voor me, ze hadden hem eigenlijk afgeraden om het meteen tegen me te vertellen, maar hij wist zelf dat dat niet het beste was voor me. We moesten namelijk rekening houden met het feit dat Bram (voor ons volkomen onverwacht) het Down-syndroom heeft: een genetische afwijking waarbij je niet 46 chromosomen in een cel hebt maar 47, en die zich op diverse manieren uit. Het was op dat moment niet 100% zeker en er was net een bloedmonster genomen voor chromosoomonderzoek, maar de artsen hadden er eigenlijk nog nooit naast gezeten met een eerste diagnose. Voor ons stond het vanaf dat moment dan ook wel vast.

Dat viel natuurlijk wel even tegen, omdat iedereen hoopt op een volkomen gezond en gaaf kindje, maar opvallend genoeg deed het voor ons weinig af van de vreugde om ons manneke. Uiteraard had ik het gevoel van: hebben we nou met die operatie nog niet genoeg te verduren gehad, maar dat was slechts de vermoeidheid. Het is dus een beetje een dubbel gevoel: aan de ene kant ben je blij met een wolk van een baby, maar aan de andere kant moet je meteen afscheid nemen van je ideaalbeeld van een perfect en gezond kindje. En dat is heel moeilijk...

Oja, wat verderop in dit verhaal kun je lezen wat Down syndroom is, mocht je dat nog niet weten.

Naar de NICU

Bram moest toen vervolgens nog naar de kinderintensive care (de Neonatal Intensive Care Unit, oftewel NICU), want hij had een te laag glucosegehalte in het bloed, waarschijnlijk omdat ik zo slecht de operatie ingegaan was. Hij moest een poosje extra in de gaten gehouden worden. Dat vond ik een ramp, maar ik moest ondertussen zelf klaargemaakt worden voor een verblijf op de intensive care, want ook mij wilden ze die nacht nog even scherp in de gaten houden. Met de lever ging het nog steeds niet goed, maar was op dat moment overigens al wel duidelijk dat met de geboorte van Bram ook mijn genezing in gang was gezet, want allerlei kritische organen waren met het doorknippen van de navelstreng al snel weer gaan werken. Gelukkig maar..

Vervolg: het ziekenhuisverblijf