Week 37 - de bevalling

Terug naar week 37

De bevalling

15:45 uur - Erik had ook al een steriel pak gekregen om er bij te zijn. Hij had het net aan, toen van de anesthesist het bericht kwam dat hij een ruggenprik niet meer aandurfde (vanwege het extra risico op inwendige bloedingen) en dat hij dus volkomen narcose adviseerde. Dat was wel een teleurstelling, want dat betekende ook dat Erik er niet bij mocht zijn. Hij moest buiten de kamer afwachten, het zou een half uurtje duren ongeveer voordat ons kindje naar buiten zou komen....

15:50 uur - Nadat ik dus de operatiekamer was ingerold en ik niets meer wist dan dat ik zo'n buikpijn en pijn in mijn rug had, misselijk was en ice chips wilde, weet ik zelf ook niets meer. Van Erik hoorde ik dat het inderdaad een half uurtje geduurd had voordat de dames van de neonatologie met onze zoon Bram naar buiten kwamen.

16:25 uur - Nadat ze Erik vertelden dat hij gezond was en een jongetje (wat we al wisten), was er toch wel iets dat ze over Bram moesten vertellen. Erik had natuurlijk meteen zoiets had van, "wat nu weer..."

16:50 uur Ongeveer 45 minuten na dit alles was ik in de recovery room aan het bijkomen van de operatie, maar ik riep ineens dat ze nog niet mochten snijden, want dat ik nog steeds alles voelde, buik en rug deden zo'n pijn. Het was natuurlijk allang voorbij.. Grappig vind ik achteraf, dat ik al die tijd tegen iedereen behalve Erik gewoon Engels praatte en het ook allemaal begreep, terwijl ik ook bang was dat ik door m'n beroerde gevoel zou vergeten hoe je Engels moest spreken. Toen bleek al snel dat alles al achter de rug was en de zuster was me net morfine aan het geven via mijn infuus om de pijn van de operatie te verlichten en me ondertussen toch wat meer bij kennis te laten geraken. Iedereen was hartstikke aardig de hele tijd, want eigenlijk was het hele verplegend personeel danig onder de indruk van het feit dat ik in plaats van met iets tegen de misselijkheid naar huis, met toeters en bellen naar de operatiekamer was gegaan. Vooral ook omdat de meeste ontwikkelingen bij Labor and Delivery vrij langzaam verlopen, dit waren ze dus niet gewend.

Vervolg: de ontmoeting met Bram