Week 37 - de achtbaan

Terug naar week 37

De achtbaan

Vanaf dat moment ging het best vlug, ik begon me steeds slechter te voelen, redelijk verontrustend, want vanwege het vocht had het anders moeten zijn. Mijn bloeddruk begon ineens ook raar te doen, waar die de hele zwangerschap aan de lage kant geweest was, begon die de pan uit te rijzen. Dat verklaarde ten dele waarom ik me ook steeds onrustiger begon te voelen. De misselijkheid bleef in alle hevigheid aanhouden. Kortom: het ging niet goed.

13:45 uur - Kort daarna kwam de gynaecoloog toelichting geven, ze waren bang dat ik een zeldzame complicatie had gekregen vanwege de zwangerschap. Die was heel ernstig, en zeldzaam: men wist niet hoe die ontstond, het enige wat men wist was dat de genezing de geboorte van het kind was en dat dat vooral snel moest gebeuren. Ze had op dat moment voor ons dan ook het bericht dat we ernstig rekening moesten houden met dat ons kindje die dag geboren moest gaan worden.

14:00 uur - Niet veel later kwam de gynaecologe terug met een internist, inmiddels waren er weer meer testen binnen gekomen van de nieuwe bloedmonsters die waren genomen: de aanwijzingen waren nu zo sterk dat ik het AFLP-syndroom had, dat ze het hele proces in gang aan het zetten waren om de bevalling in gang te zetten. AFLP, zo werd uitgelegd, is kort voor: Acute Fatty Liver in Pregnancy, een ernstige conditie, die ervoor zorgt dat de lever in vrij korte tijd ophoudt met functioneren, waardoor allerlei enzymen de verkeerde dingen gaan doen, de nieren uiteindelijk er ook mee ophouden en als er niet snel ingegrepen wordt: moeder en kind overlijden. Het is ook iets wat ineens ontstaat (vandaar acuut) en nog niet begrepen is. Dat was niet het belangrijkste op dat moment, belangrijker was, dat mijn conditie en de verwachte verdere complicaties een "normale" bevalling inmiddels al uitsloten en dat er dus automatisch een spoedkeizersnede zou worden uitgevoerd. Hiervoor waren inmiddels al alle normale operaties uitgesteld en de voorbereidingen met benodigde mensen enz. in volle gang.

14:10 uur - Door de gynaecologe en internist werd ik aan een soort kruisverhoor onderworpen op dat moment, men moest natuurlijk zoveel mogelijk informatie nog uit me krijgen, die eventuele verdere aanwijzingen kon geven. We kregen ook te horen dat er rekening gehouden werd met hele ernstige zaken tijdens de operatie, zoals bloedingen die niet te stoppen waren, omdat vanwege de problemen met de lever ook mijn bloedstolling nagenoeg was uitgeschakeld, kortom: een enge situatie. Ik kreeg ook nog wat onderzoeken, wederom werd er bloed afgenomen en er werd een ultrasoundonderzoek uitgevoerd van mijn organen, want er werd onder andere gevreesd dat mijn lever zou scheuren of al gescheurd was. Ik bleef gedurende dit alles wel alert, alleen moest ik aan alle kanten mijn best doen om niet helemaal in paniek te raken, een gevoel dat werd veroorzaakt door de veel te hoge onderbloeddruk.

14:25 uur - Het ging allemaal vlug, maar toch vonden we ook dat we even het thuisfront in Nederland moesten laten weten dat er "geholpen" zou worden die dag met de geboorte van ons kindje, we konden door doortastend optreden van de verpleegster met Nederland bellen (het was nagenoeg onmogelijk om vanaf die plaats in het ziekenhuis een buitenlijn te krijgen, laat staan een naar Nederland). Dus heeft Erik mijn ouders gebeld en heb ik ze zelf ingelicht over wat er stond te gebeuren, ik voelde heel sterk die behoefte om het zelf te vertellen. Daarna had ik mijn moeder gevraagd om ook de vader en moeder van Erik van de situatie op de hoogte te stellen en dat deed ze natuurlijk. Vanaf dat moment zat ook die kant van de oceaan in spanning de gang van zaken verder af te wachten.

15:30 uur - Ondertussen werd Erik nog beter op de hoogte gehouden dan ik, die was ook nog in staat extra dingen te vragen, waar ik mijn concentratie nodig had voor andere dingen, zoals nog steeds overgeven en mezelf rustig houden. Ik voelde me zo vervelend, ook omdat ik geen ice chips meer mocht, omdat ik inmiddels klaargemaakt werd voor de operatie...

We wisten dus al dat er zeer snel een keizersnede zou worden uitgevoerd. Grappig genoeg waren we op dat moment ook blij dat we toch "voor de zekerheid" de ziekenhuistas mee hadden genomen, dus hadden we ook het fototoestel bij de hand. Erik had dus, buiten het vergaren van nog meer informatie om de dingen te plaatsen, ook wat te doen. Resultaten ervan zijn ook op deze site te bezien.

Vervolg: de bevalling