Week 37 - afwachten

Terug naar week 37

Even afwachten

3 juni 2001, 10:00 uur - Zondagochtend 3 juni werd ik echter ongerust: ik was al dagen misselijk, en moest af en toe zelfs overgeven, maar sinds die zondagochtend vroeg kon ik zelfs geen water meer binnenhouden. Dat is zeker als je zwanger bent verontrustend, omdat je schijnbaar nog sneller uitdroogt dan normaal, hetgeen duidelijk voor moeder en baby heel slecht is. Dus hebben we vervolgens maar de dokter gebeld. Ik kreeg een gynaecologe aan de lijn die ik tijdens controles nog niet had gehad gezien (we maken gebruik van een groep van vijf gynaecologen). Deze dokter had echter van mij de indruk aan de telefoon dat ik niet zomaar zou bellen op een zondagochtend en we spraken af dat ik weer naar het ziekenhuis zou gaan. Daar zou ik dan een infuus met vocht krijgen, een standaardcontrole, en eventueel iets tegen de misselijkheid en dan waarschijnlijk weer naar huis kunnen.

11:00 uur - In het ziekenhuis aangekomen werd ik naar een kamertje achter de zusterspost gebracht, dat diende als voorraadkamer, opslagplaats, recoveryroom en noodonderzoekkamer. Er stonden 3 stretchers met gordijnen er omheen, je lag onder een enorme tl, er liep voortdurend allerlei volk voorbij, kortom heel gezellig en volop privacy ;-). Op dat moment kon het me weinig schelen: na een zak vocht zou ik toch weer mogen gaan en dan hoef je niet zo nodig een kamer. Ik werd dus aangesloten op een IV (infuus) en kreeg een zak vocht, voldoende ice chips om m'n voortdurende dorst te stillen, en ook kregen we het hartje van de baby weer te horen, weeënaktiviteit en bloeddruk werden ook in de gaten gehouden. Er was door de gynaecoloog opdracht gegeven om een IV aan te leggen en bloed af te nemen voor een paar tests. Zo lag ik daar een poosje, goed beroerd, met Erik erbij, wat rond te kijken en tv te kijken. Naast ons was inmiddels ook een stel binnengekomen voor even en die waren druk grappen aan het maken over de kamer waarin we lagen.

12:30 uur - Inmiddels was ik nog steeds zuur aan het overgeven (al dagen geen voedsel binnen kunnen houden, dus het leek inmiddels nergens meer op en veroorzaakte alleen een vreselijke keelpijn). De zusters begonnen me inmiddels wel zielig te vinden, want ik bleef dus overgeven en ze mochten me niets geven. Later met de 2e zak vocht kregen we een toelichting: de resultaten van mijn urine en wat bloedmonsters spraken elkaar erg tegen en vereisten meer onderzoek. Er waren wat aanwijzingen dat er misschien iets was en dat moest eerst uitgesloten worden. Als dat namelijk wel aan de hand zou zijn, dan zou het medicijn tegen de misselijkheid de zaak verergeren en dat wil ook niemand. Afwachten was dus de boodschap.

Vervolg: de achtbaan