Week 10

Naar week 9

4,5 cm, 5 gram
Alle organen zijn in prille vorm aanwezig. De melktandjes zijn nu als knobbeltjes aanwezig.

Deze week zijn we dan echt verhuisd, op 17 november was onze vlucht. De dagen ervoor waren onze spullen ingepakt en hadden we nog een afscheidsetentje bij Erik thuis, georganiseerd door alle 4 de ouders. We hebben daar weer foto's van:

Vertrek

Op Schiphol werden we uitgezwaaid door onze ouders, Frank, Casper, Anita, Bertram, Inge en Michael-Dennis. We kwamen ook nog Marco en Vera-Lynne tegen, ze gingen vakantie in Nederland vieren. Na nog wat gedronken en gekletst te hebben moesten we toch een keer naar het vliegtuig toe. Het moment van afscheid nemen was voor ons allebei indrukwekkend.

De vlucht

Deze keer was de vlucht voor mij erg onprettig, steeds moest ik overgeven en ik kon bijna niets eten. Cola hielp een beetje tegen de misselijkheid, een tip waarvoor ik de stewardess die hem gaf nog dankbaar voor ben. Gedeeltelijk kwam het door het toch nog emotionele vertrek, waarbij we door familie en vrienden waren uitgewuifd en natuurlijk voornamelijk door de zwangerschap die eten toch al nagenoeg onmogelijk maakte.

Aankomst in de US

We kwamen verder goed aan bij het appartement, dat erg leuk was ingericht en ook voldoende privacy bood, hetgeen wel aangenaam is voor ons.

In de VS hebben we meteen maar iedereen verteld dat ik zwanger was. We hadden de mensen die we het nieuws persoonlijk wilden vertellen immers al ingelicht en verder is het wel handig in de sociale omgang met mensen. Ze accepteren het dan makkelijker als je bleek, vermoeid en misselijk overkomt. Vooral mensen die je met goede bedoelingen van alles willen laten zien/doen zouden anders mogelijk teleurgesteld worden.

Opmerkelijk is dat mijn buik al begint te veranderen. Voor anderen dan mezelf en Erik nog niet merkbaar natuurlijk. Als ik in mijn blootje sta, kun je al een beetje baarmoeder zien, je kunt vooral voelen dat die harder wordt.

Naar week 11