De beste manier voor ons om dit te beschrijven, is aan de hand van een aantal emails die we in die dagen hebben verstuurd, hier volgt dus een samenraapsel van onze gedachten toen.
Op 11 september ontvingen we van diverse mensen ongeruste mailtjes, om iedereen bij voorbaat gerust te stellen, hebben we zelf het volgende berichtje uitgestuurd (de telefooncentrales waren overbelast, dus alleen de mail werkte):
"Hier even een berichtje om te vertellen dat het met ons allemaal goed is, jullie hebben het vast gehoord dat hier overal aanslagen zijn, Manhattan is een slagveld momenteel.
Erik heeft gelukkig een late trein genomen en is dus niet aangekomen in Manhattan, inmiddels alweer thuis en heelhuids maar we zijn allemaal geschokt natuurlijk.
Er is hier druk verkeer met alle Nederlanders, internationaal telefoonverkeer ligt echter plat, overbelast waarschijnlijk omdat iedereen wil bellen en een hoop dingen zijn natuurlijk geraakt.
GEEN REDEN TOT ONGERUSTHEID VOOR ONS VOORALSNOG"
Vervolgens hebben we een aantal uren later het volgende gemaild, nog steeds in opperste verslagenheid, wachtend om wakker te worden uit een nachtmerrie, terwijl we beseften dat dat niet zou gebeuren.......
"Hallo allemaal
state of emergency geldt nu in het hele land
gemoederen beginnen een beetje te kalmeren
we hebben ons ook aangemeld al bij het ziekenhuis voor bloed af te geven, er is hier namelijk normaal al een tekort
verder geen nieuws, verslagenheid alom
iedereen kent natuurlijk mensen die in de buurt werken, mensen die op nieuws zitten wachten, vreselijk dus gewoon
met ons gaat het aardig, we voelen ons onwerkelijk, maar we kunnen ook niets beginnen natuurlijk""Zover we weten is er niemand betrokken van bekenden etc. Een vriend van ons die er heel erg dichtbij woont, is in Nederland op vakantie. Om precies te zijn belde die ons vanochtend bijna uit bed om te zeggen dat we de tv even aan moesten zetten..... Uiteraard stond ook hij te trillen op zijn benen.
We moeten maar afwachten waar dit allemaal toe gaat leiden, maar het is niet fijn.
Vooralsnog gaan we er van uit dat we zondagavond gewoon vertrekken, we kunnen ons ook redelijk veilig voelen in een vliegtuig dan, vermoeden we ;)
Daarover natuurlijk nog meer.......
Stiekum hebben we vandaag nog genoten van Bram, die zich natuurlijk nergens anders van bewust is dan dat papa vandaag ook thuis is, leuk! Tsja, da's het moeilijke, dat je beseft dat het leven toch doorgaat, zelfs tijdens zo'n tragedie."Hier volgen nog gevoelens die de dagen na de ramp nog bleven komen, gevoelens die voor iedereen wel zo'n beetje hetzelfde zijn en die zelfs nu, begin februari, bij het maken van dit verslag, nog blijven:
"Echt een horrorsituatie, bijna niet voor te stellen dat van een kant het leven ook doorgaat..
We zijn zelf in orde, maar als je je realiseert dat er heel wat gezinnen zullen zijn zoals wij, waar papa of mama vanavond niet meer thuis komt, is dat heel erg akelig.
Morgen is het kantoor waar Erik werkt nog gesloten, heeft geen zin om te proberen te reizen nog, hij gaat thuis wat doen."
Erik strandde die dag onderweg naar Manhattan omdat alle trein- en vliegverkeer werd stilgelegd. Op de heenreis had hij in de verte het WTC nog zien branden. In de trein hadden verschillende mensen radio's bij zich, en de afgrijselijke melding dat eerst de ene en daarna de andere toren ingestort was maakte ook diepe indruk op iedereen.
De rest van de dag hebben we verdwaasd, geschokt, en verdoofd voor de televisie gezeten. Nu, ruim 5 maanden na de aanslagen, is het nog steeds niet voor te stellen dat iemand het in zijn hoofd haalt zoiets aan te richten.
De krant die binnenkwam had deze keer een grote kop, die niemand schreeuwerig vond: "terror beyond belief", precies goed gekozen, want ook een dag later konden we ons maar amper nog indenken dat het werkelijk gebeurd was en dat dit dus niet een nachtmerrie was waar we uit zouden ontwaken.
Hier weer wat mailfragmenten:
"Gisteren hebben we doorgebracht in verslagenheid voor de tv, heel onwerkelijk allemaal, je wilt het niet geloven.
Hier komt het inderdaad harder aan, omdat je je realiseert dat heel veel mensen die in de city werken en gezinnen hebben in New Jersey wonen, bij ons in de buurt dus.
Wij zijn naar het ziekenhuis geweest om bloed te geven, konden we nog niet vanwege te weinig capaciteit, maar we worden nog opgeroepen de komende dagen. Wat je dan ontmoet zijn mensen die in de put zitten omdat ze van dierbaren nog niets hebben vernomen. Iedereen kent mensen die daar werken, in die 2 torens zijn het er al 50 000, geheid dat niet iedereen op tijd weg kon komen."
"Verder zijn al onze vrienden en kennissen hier ok, het bedrijf waar Erik werkt is er te ver van af, veel mensen wonen downtown, maar die waren gelukkig al op het werk toen dit alles gebeurde.
Vooralsnog gaan we er van uit dat onze vlucht gewoon doorgaat, we gaan dan ook gewoon op vakantie in dat geval. We hebben nog even en wachten dat dus rustig af. We prijzen ons gelukkig dat met ons alles goed is en dat we ons nog met afgrijzen af kunnen vragen hoe mensen dit kunnen doen.
Ook wij vragen ons sterk af wat voor gevolgen dit zal hebben, hopelijk verliest niemand zijn verstand.
Vandaag werkt Erik thuis, het kantoor zal dun bevolkt zijn, want ook bij hen komen de meeste medewerkers van buiten New York en die zijn gisteren (het gedeelte wat wel aangekomen was dan) allemaal nog thuis kunnen komen."
Het is maar weer gebleken dat internet bijzonder handig is, het heeft er in deze periode voor gezorgd dat we in staat waren onze familie, vrienden en kennissen op de hoogte te houden en gerust te stellen over onze situatie.
Daarnaast willen we op deze plaats iedereen nog een keer bedanken voor de warme belangstelling die we kregen in deze periode. Iedereen was (en is) bijzonder geschokt door deze gebeurtenissen, het geeft een bijzonder gevoel van saamhorigheid. We hebben zelf ervaren dat je niet alleen omdat je er zo dicht bij woont deze keer het negatieve en trieste gevoel over zo'n gebeurtenis heel sterk meekrijgt, maar ook ervaart dat je ondanks dit soort dingen, toch verder moet met je leven en moet zorgen dat je er van geniet.
Helaas heeft toch zelfs in dezelfde week dit alles er niet toe geleid dat mensen respectvoller met elkaar omgaan. 2 Dagen na de ramp kwam Wilma in een winkel uitgelopen bij een argument dat echt dreigde te eindigen in alleen elkaar over en weer beledigen in plaats van discussieren. Een opmerking over dat dit soort dingen basis zijn voor grote rampen zoals zeer recent, werd niet in dank afgenomen ;-)
Ook nu nog missen we de twin towers als markant punt op Manhattan, als we aan komen met de trein is het uitzicht niet compleet, maar ook de navigatie als je in de stad rondloopt is helemaal anders. Je keek anders in Midtown altijd naar die torens om het zuiden te bepalen. Verder zijn we inmiddels verschillende malen langs ground 0 gekomen. Overdag en ook 's avonds.Het blijft bijzonder spookachtig, onwerkelijk en angstwekkend als je die puinhopen ziet. Het is er vaak vrij druk, maar iedereen is vrij stil, duidelijk onder de indruk. Momenteel kunnen we nog steeds niet laten om te denken met sommige films van "toen stonden ze er nog........", een heel vreemd gevoel.
© Wilma & Erik van de Pol, 2000-2008