Uitstapje vanwege 1e trouwdag

Dit hebben we gepland in het weekeinde waarin ook onze trouwdag viel: het weekend van 19 en 20 mei 2001 dus. Met het weer hadden we ontzettend veel geluk: we reden met het goede weer mee: achteraf bleek ook dat het in New Jersey niets van bijzonders was geweest.We zijn op zaterdag (de 19e dus) na lekker rustig aan gedaan te hebben vertrokken rond de middag (foto's van de heenweg).We hebben de volgende route gevolgd:

In New Jersey: 24W richting Morristown vervolgens naar 287N richting Sufforn waar we deze weg gevolgd hebben totdat het de 87N werd. Bij Kingston hebben we de 28W genomen, die ons de staat New York in voerde. Vervolgens hebben we een paar stukjes 209N en 199E genomen om uit te komen op de 9G die ons noordwaarts langs de Hudson en de Catskill Mountains voerde. Dit is een soort provinciale weg en bood prachtige uitzichten. Je mocht er niet zo hard als op de evenwijdig lopende 87N, maar daardoor zag je ook veel meer. Langs deze weg hebben we gepauzeerd, in het dorpje Germantown, letterlijk niet veel groter dan een paar benzinepompen. We hebben hier ook maar een gedetailleerdere kaart van de staat New York gekocht, want aan de kaarten die we hadden, hadden we niet meer zoveel, daar stonden alleen de hoofdwegen op en meer detail van New Jersey. Deze pauze was om ongeveer 2 uur in de middag.

Na de pauze hebben we de 9G weer verder noordwaarts gevolgd, en ingevoegd op de 20E, weer een lokale weg die ons uiteindelijk Massachusetts invoerde. Voordat we daar waren hebben we om ongeveer 4 uur weer gepauzeerd, langs de weg ditmaal. Deze weg voerde ons naar de aansluiting met de 7N, die ons binnendoor naar Vermont voerde. Aangekomen in Vermont hebben we omstreeks 6 uur in de avond gepauzeerd in het plaatsje Bennington: hier was een keurig park. Daar besloten we nog een klein stukje verder te rijden, aangezien Vermont wel ons doel was, maar dat we er nog maar een paar mijl in waren gereden.

Omstreeks 7 uur hebben we in Manchester Central, gelegen aan de lokale 7A ons kampement opgeslagen in "The reluctant panther", een charmante inn. Onze kamer bleek in dezelfde stijl ingericht te zijn als de kamer die we tijdens onze huwelijksreis hadden in het kasteel in Normandië waar we toen logeerden, dat maakte het wel extra speciaal. Dit hotel bleek over een uitstekend restaurant te beschikken en we besloten om, na ons opgefrist te hebben daar te dineren. Dat was een hele goede keuze, het diner was erg smaakvol en de prijzen vielen er niet van tegen!

Ons menu: Vooraf had Erik een risotto met truffel en saffraan en kaas, Wilma had gerookte zalm met vijgen. Als hoofdgerecht had Erik een stuk rogvleugel die gegrild was met artichokken en Wilma een kotelet met rozemarijn gegrild. Het hoofdgerecht was bij beiden voorzien van heerlijk beetgaar gekookte groenten en gepofte aardappel. (Vooral smakelijke groenten is bij een diner in de VS opvallend...) Als nagerecht hadden we een gaspaccho van meloen met mintijs, erg verfrissend. Kortom: smullen. We hadden het menu laten vergezellen door een glas witte wijn en verschillende glazen water. Hierbij viel ons op dat het kraanwater in Vermont wel lekker was. Er zat heel veel kalk aan, maar we konden er geen opdringerige chloorlucht aan ontdekken, hetgeen ervoor zorgt dat we thuis in Summit en waar elders ook in de omgeving het kraanwater niet lusten....

Na het diner hebben we nog wat gewandeld en we zijn redelijk op tijd gaan slapen, want zo'n dag is behoorlijk vermoeiend, bovendien werd het ontbijt de andere ochtend tussen 8 en 10 geserveerd en moesten we om 11 uur uitgecheckt hebben.

We waren de andere ochtend helemaal klaar om te ontbijten om half 10, dus weer naar het restaurant. Het bleek dat de opvatting die dit hotel had in wel zeer positieve zin afweek van wat meestal onder "continental breakfast" verstaan wordt.

We werden aan een keurig gedekte tafel gezet en voorzien van koffie/thee en jus d'orange. Vervolgens werd er een rode grapefruit met aardbeien opgediend. Daarna volgden croissants die je kon bedekken met roomboter en jam.Als afsluiter werden we vergast op twee boterhammen met ham en gebakken omelet. Ondertussen werd de jus d'orange keurig aangevuld. Kortom: een stevig ontbijt. Dit was erg lekker en praktisch: want we hadden beiden de rest van de dag niets meer nodig.

We zijn toen fris begonnen aan de terugweg die we via de 30E, de 91S en de 95S hebben genomen naar de 78W. Dit komt neer op dat we de staten Vermont, Massachusetts, Connecticut en New York hebben aangedaan: we zijn dwars door New York city, over de George Washington Bridge via Newark naar de 24W en Summit gereden. We waren om ongeveer 5 uur in de middag weer thuis en we hadden allebei het gevoel echt "op vakantie" geweest te zijn. De beesten waren ook weer blij, want hoewel ze hun brokken nog lang niet op hadden, hadden ze ons toch maar liefst een hele dag moeten missen.