Deze maand hebben we ook kennis gemaakt met het toppunt van de Amerikaanse consumptiemaatschappij, althans, bij ons staat dit nu aan de top: In de ochtend was Erik's bril tijdens het poetsen spontaan doormidden gebroken, erg lastig, want al kan hij best even zonder bril, hij moest 's avonds toegeven dat een hele dag te veel was geweest. (zielig, maar ja, hij wilde niet dat ik zijn andere bril kwam brengen) Hij is toen zijn hele middagpauze op zoek geweest naar iemand die hem kon maken: niemand durfde het aan. Het is ook een vervelend plekje waar het gebroken is en het materiaal is wat vreemd voor hier, etc.
Conclusie: ik ben 's avonds in de trein gestapt om als blinde geleide hond mee op zoek te gaan naar een nieuwe bril. We hebben een leuke uitgezocht die hem ook weer leuk stond natuurlijk, maar het soort brillen dat wij zoeken meestal (heel apart, maar niet zo erg als dame Edna) is hier niet te vinden, althans, niet zomaar. Voor Erik was het toch wel een kleine emergency inmiddels, zijn ogen traanden zo erg dat hij haast compleet op mij vertrouwde (yikes!). Bril gevonden, uitgezocht, glazen opgemeten, uurtje later: bril opgehaald, Erik gelukkig. Probeer dat in Nederland maar eens. Dan lukt zoiets meestal alleen maar als je eigen glazen gebruikt kunnen worden, nu dus zonder meer.
© Wilma & Erik van de Pol, 2000-2008