Januari 2001

Onze visa waren nog niet helemaal in orde.....

Daarover hebben we het thuisfront als volgt ingelicht:

Het is allemaal niet zo ingewikkeld of zorgwekkend als het bij jullie over kan komen hoor. Het is alleen allemaal bureaucratie (niet anders dan in Nederland overigens) en het duurt allemaal vreselijk lang. Ergens onderweg is er een foutje in geslopen, omdat of iemand heeft gedacht dat het allemaal wat sneller geregeld zou zijn of iemand een brief niet goed gelezen had.
Er zijn twee manieren om het nu in orde te krijgen: of we starten hier een procedure op om het visum dat nu inmiddels al goedgekeurd is te wijzigen (dat duurt dan weer zo'n 4 maanden of langer) of we gaan met het visum dat we nu hebben naar een Amerikaanse ambassade in het buitenland om het in 1 dag geregeld te hebben. Dat laatste is voor ons het aantrekkelijkste om een aantal redenen.

Voor ons wordt buitenland natuurlijk automatisch Nederland, smoesje om even naar het thuisfront te kunnen.

Het is ontzettend vlug geregeld en dat is wel fijn, omdat je met het visum dat we dan krijgen een social security number kunt aanvragen (vlg fiscaal nummer in Nederland). Hier is dat een ontzettend belangrijk nummer, omdat er echt vanwege de meest onnozele dingen om gevraagd wordt en vaak medewerking geweigerd wordt als je zo'n nummer niet kunt overleggen.

Bovendien is er nog iets dat heel anders werkt hier dan in Nederland. Voor veel dingen moet je in Nederland niet geregistreerd staan bij een of andere instantie als slechte betaler. Sta je daar niet in, dan kun je van alles voor elkaar krijgen.

Hier moet je geregistreerd staan als iemand die zijn betalingen op tijd verricht. M.a.w.: je staat altijd geregistreerd en daarbij wordt dan genoteerd of het wel of niet gunstig is. Registratie vindt plaats aan de hand van (waarom ook niet) het social security number. Het is hier dan ook niet normaal dat je dingen koopt en meteen afrekent, haast iedereen hier doet dat in termijnen. Want door het op tijd betalen van die termijnen bouwen ze "credit history op". Het is wel wennen, want wij voelen ons eigenlijk alleen fijn zonder schulden, maar het is ook wel weer interessant.

Van een kant een prima smoes om nu extra snel een keertje terug te gaan naar Nederland, maar van de andere kant kwam het erg slecht uit. Het huis stond nog wel even op zijn kop en Erik heeft het ook druk op zijn werk. Bovendien is het zomaar tussendoor en gaat het dus ten koste van kostbare vakantiedagen, die we zowieso hard nodig gaan hebben het komend jaar als we een paar keer samen naar Nederland zouden willen en Erik dan ook nog even thuis wilt zijn als de kleine geboren wordt/is.

Uiteindelijk zijn we 11 januari 's avonds hier vertrokken, waarmee we dus op vrijdag 12 januari in Nederland aankwamen. Toen konden we dus meteen een auto ophalen, Amsterdam inrijden, bij een bank een storting maken voor het verschuldigde bedrag en dan heerlijk naar de Ambassade. Daar moesten we voor 12 uur 's middags zijn en dat is net gelukt. Vervolgens de rest van de dag rondhangen in Amsterdam en dan om omstreeks half 4 de paspoorten, voorzien van visum, weer opgehaald. Daarna nog net voor de avondspits naar Hoeven gereden.

In Hoeven werden we verwacht bij de vader en moeder van Erik, daar hadden we logies geboekt. Bij de vader en moeder van Wilma kwamen we ineens onverwacht binnenlopen, die konden dan ook hun ogen haast niet geloven. Na een poosje zijn we naar Erik thuis gegaan en na wat opfrissen en eten weer naar Wilma thuis, waar toen de zussen beiden aanwezig waren, die hadden we van te voren even ingeseind...

We hebben toen een heel leuk weekend gehad, heel intensief natuurlijk, maar het was fantastisch omdat we eigenlijk haast iedereen nog hebben kunnen ontmoeten, zo onverwacht tussendoor was dat heel leuk.

Op maandag zijn we toen weer vertrokken, uitgezwaaid weer door beide vaders en moeders. Deze keer voelde het vertrek voor ons allemaal heel anders, nu wisten we tenminste waar we in terecht kwamen en dat we het er ronduit naar ons zin hebben...

Toen we net terug waren hebben we nog een hoop dingen moeten doen. Erik moest natuurlijk weer gaan werken, en ik ben hier weer aan de gang gegaan. Dozen uitpakken en poetsen, poetsen, poetsen. Nog steeds mezelf verbazend hoe slordig mensen te werk kunnen gaan met schilderen. Ik raakte er van overtuigd dat het misschien minder tijd had gekost als ik alles zelf had geschilderd, het was dan in ieder geval niet nodig geweest om het zo grondig allemaal schoon te maken: met een krabbertje op de knieën de parketvloer schoonmaken... Achteraf is het nog maanden zo dat er spettertjes te voorschijn komen...