De realisatie/De verhuizing

Op 14 november zijn Basje en Bertje naar het pension gegaan waar ze elke vakantie naar toe gingen, een erg vertrouwd adres, niet alleen voor de beesten, maar ook voor hun baasjes een fijn idee.

Op 15 en 16 november zijn de verhuizers al onze spullen komen inpakken. Dat bleek erg fijn te zijn, want tot een dag van tevoren hoefden wij ons slechts zorgen te maken over wat we in onze koffers en handbagage wilden stoppen, omdat we rekening moesten houden met een verblijf van een aantal maanden in een tijdelijk appartement. Dat was namelijk in de periode tussen de beslissing en ons uiteindelijke vertrek bepaald: we zouden eerst een poosje een tijdelijke woning betrekken, zodat we zelf de tijd hadden om naar een passend verblijf te zoeken. Het appartement werd gevonden in Maplewood, het dorpje wat ons van af het begin al zo had aangesproken. Het adres: 123 Baker Street, appartement nummer 3.

Erik moest hals over kop nog even naar Amsterdam op donderdag 16 november: de benodigde vergunningen waren niet op tijd binnen, dus moest een speciaal visum voor ons worden geregeld, waarmee we in ieder geval een behoorlijk aantal maanden toegang kregen tot de VS. Dit was met een bezoek aan het Amerikaanse consulaat, voorzien van diverse brieven en bewijzen, binnen een dag geregeld. In de ochtend spullen en aanvraag indienen, na 4 uur in de middag alles ophalen. Hiervoor heeft Erik de hele dag met zijn vader in Amsterdam rond gehangen.

Die avond was een diner gepland, bij de vader en moeder van Erik thuis en verzorgd door de 4 vaders en moeders samen, een leuk plan, waardoor we allemaal bij elkaar waren die avond. We hebben in Hoeven geslapen, ons huis was immers helemaal leeg.

Op 17 november zijn we redelijk vroeg vertrokken naar Schiphol, waar onze vlucht naar Newark rond de middag zou vertrekken. We zijn uitgezwaaid door onze vaders en moeders en Frank en een aantal close vrienden. Dat was eigenlijk heel gezellig, al was natuurlijk bij het definitieve vertrek naar onze gate het afscheid behoorlijk emotioneel. Vanuit het vliegtuig konden we iedereen die ons wegbracht nog toezwaaien, omdat we zicht hadden op het panoramaterras.

Na een goede vlucht kwamen we goed aan op vliegveld Newark. Hier werden we kritisch ondervraagd deze keer, we hadden dan ook 4 koffers bij ons: hetgeen gewoon is toegestaan, maar toch opvalt blijkbaar. Tot 3 keer toe werden we uit de rij gepikt om te vertellen wat ons doel was: een paar maanden blijven natuurlijk, visum klopte etc. Toen dat achter de rug was op zoek naar de beloofde taxi: dat was dus misgegaan. Dan maar zelf een taxi geregeld, want we wilden inmiddels niets liever dan ons appartement zien en uitrusten. Gelukkig was dat snel geregeld, na een goed half uur waren we daar, keurig volgens afspraak opgewacht door de bemiddelende makelaar en de huiseigenaar. Als attentie vonden we een mandje met wat fruit, koekjes en heel belangrijk: water.

Een rondleiding door het appartement volgde en was natuurlijk vlug gedaan. Toch was het van alles voorzien. De keuken had alle gemakken zoals vaatwasser, magnetron, grote oven en een net fornuis. In de kamer waren tv, videorecorder en stereo installatie aanwezig. Er was uiteraard ook een wekker in de "main bedroom". Het appartement was als volgt ingedeeld: je kwam binnen in een hoekje van de woonkamer, rechtdoor lopend was de keuken, waar ruimte genoeg in was om er met een aantal mensen lekker te kunnen eten. De kamer was redelijk ruim, voorzien van 2 tweezitsbanken, een salontafel en de genoemde apparatuur. Hij gaf toegang tot een bergkast, de badkamer en 2 slaapkamers.

Het appartement was rustig gelegen in een goede wijk van Maplewood. Onder ons woonde tijdelijk een gezin met 3 kinderen en de 4e op komst. Helemaal beneden een Duits stel dat zo'n beetje in dezelfde situatie verkeerde als wij. Alleen wisten zij al dat ze 2 jaar zouden blijven en planden zij dit te doen in het appartement. De appartementen beneden en op de verdieping onder ons waren iets groter dan het onze. Het onze was ook later pas ingericht op wat waarschijnlijk ooit de zolder was.