De eerste weken tot eind november

Wegwijs in Maplewood

De dag na aankomst zijn we meteen naar het internetcafe gewandeld dat ook aan Baker Street gevestigd was, iets dichter naar het dorp toe, dat in totaal op ongeveer 5 minuten wandelen afstand was. Daar hebben we mail gecheckt en een berichtje over de eerste bevindingen gestuurd naar een aantal mensen. We vonden het dan ook erg fijn dat nagenoeg al onze familie, vrienden en kennissen hierover beschikken, zo konden we iedereen redelijk snel inlichten.

We konden toen al vertellen dat de eekhoorns je hier van de sokken liepen. Hetgeen weer wel ongewenst was, aangezien die beesten vol zitten met vlooien. Ze bevolkten met horden de vuilverzamelplaatsen, die natuurlijk een makkelijke bron van voedsel vormden in de voor hen wat moeilijkere wintertijd. Ook herten zouden regelmatig verschijnen, echter hebben we die zelf nooit gezien in de tuin.

Maplewood foto's is in onze ogen het best te vergelijken met een dorpje op de Veluwe: stil, rustig, veel natuurschoon, heuvelachtig en veel bomen. Het heeft alleen wel ongeveer 22000 inwoners, wat in Nederland meteen een kleine stad zou zijn. Het is met de trein een half uur verwijderd van Manhattan, dat met recht een Metropool genoemd kan worden. Een hele gekke gedachte is dat: zo dicht bij die enorme stad, zo'n landelijke rust aantreffen. Voor ons genieten, want het bezoeken van de stad is geweldig, maar er wonen is wat te veel van het goede.

In het appartement foto's beschikten we ook over 2 telefoonlijnen, dus was het erg prettig dat we op een gegeven moment een computer konden lenen van Visible World. Zo kon ik dus thuis op een gegeven moment heel comfortabel internetten. Het internetcafe was uiteraard wel een alternatief, maar je was zowiso afhankelijk van de openingstijden en je moest er voor op pad en dan ook nog elke keer afrekenen.

Werken, werken, werken

20 November was Erik zijn eerste werkdag bij Visible world en ook meteen het eerste jubileum van ons huwelijk. Toen we trouwden hadden we er geen idee van dat we dat heuglijke feit (1/2 jaar) op deze manier en op deze plaats zouden vieren. Voor Erik was het een dag van formulieren invullen en kennis maken, zoals te doen gebruikelijk in een nieuwe omgeving.

Wat werken betreft viel Erik meteen met de neus in de boter: Maandag is hij begonnen en donderdag en vrijdag was hij alweer vrij. Donderdag was het Thanksgiving en vrijdag zijn dan de meeste mensen ook nog vrij. Met Thanksgiving zijn we wezen eten bij een collega van Erik die ook in New Jersey woont, dat was gezellig. We hadden de traditionele kalkoen en diverse andere gerechten die voor hier erbij horen.

Thanksgiving

Voornamelijk komt Thanksgiving neer op veel te veel eten met een groep mensen (meestal familie) en wat blijkbaar ook gewoonte is: het kijken van football door de mannen daarna. Wat erg fijn was, was dat er ook iemand was die ons heen en weer heeft gebracht. Het openbaar vervoer is met feestdagen hier nog slechter dan anders (alleen Manhattan is goed te bereiken). Het viel ons op, dat ondanks dat we nu in een heel andere regio zaten dan vorig jaar met Thanksgiving, (we waren toen in de VS wegens het huwelijk van Marco en Vera-Lynne) de gewoonten nauwelijks verschilden. Toch is de geografische afstand tussen de regio New York/New Jersey ruim 3000 km!

Wilma's dagindeling

De week erna kon ik al het volgende zeggen over mijn dagindeling:

Mijn dagindeling is eigenlijk best: huizen kijken, mailen (heel veel) boodschappen doen, wat poetsen en/of de was doen en verder wat luilakken/lezen, hobbyen etc. Ik hoop wel dat we snel een huis hebben, want ik mis onze spullen best, echt hobbyen zonder je hobbyspullen is er niet zo bij en ik heb nog zoveel te doen straks, dat ik eigenlijk wil beginnen. De katten mis ik misschien nog wel het meest, als ik in Nederland thuis was, dan genoot ik zo van hun vriendelijke aandacht, ze waren dan altijd bij mij als ik thuis was. Ook zal ik natuurlijk blij zijn met onze andere spullen, pas dan kun je je echt thuis gaan voelen. De inrichting is hier best leuk, maar niet die van ons. We hebben best een redelijk appartement, maar we zijn ietwat meer ruimte gewend....... We zoeken niet per se net zo'n groot huis als in Nederland natuurlijk, maar het moet wel groter zijn dan dit. We hebben hier weliswaar zelfs een extra slaapkamer, maar je kunt je niet echt terugtrekken. Ik heb het Erik nog niet horen zeggen en voor mij is het niet zo'n probleem natuurlijk, omdat ik overdag al alleen ben, maar ik kan me voorstellen dat Erik ook wel eens iets voor zichzelf wilt doen. Dat zou hier dus niet kunnen als we onze eigen spullen zouden hebben. Maar voor tijdelijk is dit best ideaal.

Vrijheidsbeeld

We hadden met Thanksgiving meteen een uitnodiging in de zak om met een aantal Amerikanen onze eerste toeristische aktie te ondernemen. Dat maar gedaan, want heel veel hadden we natuurlijk niet te doen nog in het appartement ;-). Daarover heb ik het volgende gemeld: Zaterdag (25 november 2000) zijn we naar het vrijheidsbeeld geweest, nou daar hoef ik dus ook niet elk jaar naar toe. Het is gewoon een heel groot beeld, waar iedereen ontieglijk ophef over maakt. Je kunt er naar boven lopen voor het uitzicht, maar zodra er veel mensen zijn, kun je niet meer helemaal naar de kroon toe en moet je onder de voeten blijven, nog wel hoog en nog wel een mooi uitzicht, maar je moest meer dan een uur buiten in de kou in de rij staan wachten voordat je überhaupt naar binnen mocht. foto's Binnen moest je eerst een rontgenapparaat door en je tas werd gecontroleerd, omdat ze hier als de dood zijn voor terrorisme.

Al met al was het wel gezellig, door de groep waar we mee waren: er waren 4 vrouwen (vriendinnen van de collega van Erik) en 6 kinderen bij en dan wij nog. Een leuke groep wel. Als we met zijn 2-en waren geweest, hadden we alleen maar rondgewandeld denk ik, en hadden we niet in de rij staan wachten, zoveel geduld hebben we dan niet. We waren weliswaar speciaal met de veerboot naar het eiland gegaan waar het vrijheidsbeeld op stond, maar dat had ons niet echt geboeid. Het uitzicht vanaf de boot was echter erg mooi: de skyline van Manhattan komt dan echt goed tot zijn recht.

We hadden wel geluk dat we vanaf deze kant naar dat eiland waren gegaan, wij moesten 5 minuten wachten voordat we op de boot konden. Een andere collega van Erik die mee zou gaan, woont in Manhattan (dus aan de New York zijde in plaats van de New Jersey zijde van de Hudson) en vanuit daar was het 3 uur wachten voor de boot. Weliswaar is dat nog veel korter dan in de zomer, maar toch zagen die er maar vanaf. Vanuit die kant waren wij er dus deze zomer ook al eens maar niet aan begonnen ;-).

Uiteindelijk zijn we 's avonds weer keurig thuis afgezet, dus dat was wel fijn. Alleen, toen we thuis kwamen, overviel mij een golf van paniek, want ik kon nergens mijn armband meer vinden, natuurlijk net die ik van oma Clijsen heb gekregen en waaraan ik dus om die reden vreselijk aan gehecht ben. Wij alles afgezocht, ons gezelschap opgebeld of ze de auto's wilden doorzoeken, niets.

Om er van overtuigd te zijn dat we er echt alles aan hadden gedaan om hem terug te vinden zijn we zondagochtend vroeg opgestaan (7 uur, onaards vroeg voor de zondagmorgen) en hebben we de trein gepakt naar Newark. Van daar uit zijn we met een taxi naar de vertrekplaats van de veerboten gegaan, naar de parkeerplaats waar de dag ervoor de auto's geparkeerd waren. Daar waren we om iets voor 9 uur. Het was er bijna leeg, want het stormde en het stond te gieten, perfect weer voor een zoektocht, we waren doorweekt van naar het station lopen, net opgedroogd en toen de parkeerplaats op, heerlijk :-(

We hadden echter echt ontzettend veel geluk, want in een plas, in een kuiltje lag op een hoopje de armband. Nog helemaal ok, niet opengegaan, dus hoe hij afgeraakt is, is een raadsel, want hij past ook niet zomaar over mijn hand heen. We hebben hem in ieder geval terug, daar zijn we echt blij mee.

Dat was weer een spannend avontuur van dickie dick ;-)