|
zondag, 23-11-2003Verslag over de week van 17 tm 23 november 2003Op woensdag zijn we voor een vervolgafspraak bij de KNO-arts geweest met Bram. Zoals al eerder gemeld moet hij deze winter buisjes geplaatst krijgen.
Daarnaast moeten zijn neuspoliepen verwijderd worden, omdat dit een oorzaak kan zijn van de vele voorhoofdsholte ontstekingen die hij inmiddels heeft gehad.
In het intervieuw van de arts vroeg ze ook naar een aantal kenmerken tijdens Bram zijn slaap. Helaas bleek daar uit dat hij hoogstwaarschijnlijk ook een vorm van slaap apneu heeft, hetgeen zoveel betekent als: hij houdt af en toe even op met ademen.
Dit moet nu eerst getest worden (dmv een slaaponderzoek), aangezien een mogelijke behandeling het verwijderen van de keelamandelen is. Aangezien Bram dus toch al voor de eerder genoemde dingen geopereerd moet worden, wil de KNO-arts dit eventueel combineren.
Kortom: het mannetje gaat een en ander tegemoet.
De rest van de week:
Woensdagavond begon Bram zich heel ziek te voelen. Wilde niet meer eten of drinken, omdat hij steeds moest overgeven en hele dunne luiers produceerde. We vermoedden dat hij een buikgriepje had, aangezien ook Vera die kenmerken had. Vera was echter zeer vrolijk, gewoon haar zelf. Bram bleef echter overgeven enzo en ging zich steeds zieker voelen. Vrijdagochtend vonden we hem letargisch en kon hij zelfs geen water meer binnenhouden. Toen dus maar meteen een afspraak bij de dokter gemaakt voor die middag en hem maar laten slapen. Dat was het enige wat hij wilde/kon. Vera was intussen steeds heel lief voor Bram, ging er naast liggen en lachen en af en toe kwam ze fijn speelgoed brengen. Kortom: heel, heel lief.
Bij de dokter kregen we goed nieuws: geen oorontsteking en waarschijnlijk maar 'gewoon' een buikgriep zoals we vermoedden. Echter: Bram had een paar verschijnselen van uitdroging, dus konden we naar het ziekenhuis. Hij moest daar een paar uur aan het infuus. In totaal heeft hij daar 5 uur aan gehangen en toen plaste hij weer. Dat had hij de hele dag nog niet gedaan. Uiteindelijk konden we hem tegen half 11's avonds weer mee naar huis nemen. Ondertussen was Vera bij een vriendin geweest, dus daar was ik erg dankbaar voor, die had al genoeg te verduren gehad doordat ze meemoest naar de dokter. Daar was ze al helemaal boos omdat ze dacht dat ze Bram pijn deed ;-)
Al met al dus nogal een avontuur. Inmiddels kan ik melden dat Bram al wat eten en drinken binnen weet te houden. Ook is hij meer de Bram die we kennen, al is ie nog wel erg slapjes.
© Wilma & Erik van de Pol, 2000-2008
|